رجوع به : همه حمال عيب . . . ، شود . عيب الكلام تطويله . على عليه السلام . عيب باشد به خانه اندر مرد * مرد را كار و شغل بايد كرد . سنائى . رجوع به : از تو حركت . . . ، شود . عيب باشد كو نه‌بيند جز كه عيب * ( . . . عيب كى بيند روان پاك غيب . ) مولوى . عيب تو خواهى نگويد خصم عيب او مگو * با خموشى ميتوان خاموش كردن كوه را . واعظ قزوينى . عيب خود از دوستان مپرس كه بينند و نگويند و از دشمنان بجوى كه نبينند و گويند . عيب خود را كسى نمىبيند . رجوع به : همه حمال . . . ، عيب شود . عيب خود مىپوشد از چشم خلايق عيب‌پوش * ( پردهء مردم دريدن عيب خود بنمودن است . . . ) صائب . رجوع به : از مكافات عمل . . . ، شود . عيب دان از غيب دان بوئى نبرد * ( عيب‌هاى سگ بسى او ميشمرد . . . ) مولوى . عيب درويش و توانگر بكم و بيش بد است * ( . . . كار بد مصلحت آنست كه مطلق نكنيم . ) حافظ . نظير : زنهار كسى را نكنى عيب كه عيب است . سعدى رجوع به : همه حمال عيب خويشتنيم ، شود . عيب كردن ز زيركان عيب است . * ( حكمت نيك و بد چو در غيب است . . . ) اوحدى . عيب مردم فاش كردن بدترين عيبهاست * عيب‌گو اول كند بىپرده عيب خويش را . آزاد . عيب مولا را چو پوشد بنده دولتخواه نيست * ( گر نظيرى شكوه از بىمهريت دارد مرنج . . . ) نظيرى . عيب مى جمله بگفتى هنرش نيز بگو * ( . . . نفى حكمت مكن از بهر دل عامى چند . ) حافظ . وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُما أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما . قرآن كريم . سورهء 2 . آيهء 216 . عيب نبينند بجز اهل عيب * ( غيب ندانند مگر اهل غيب . . . ) خواجو . عيبى بعيب خود نرسيدن نميرسد . عيد بىروستائى ! تمثل : نباشد ترا هيچ غم بىدل من * كسى ديد خود عيب بىروستائى . كمال اسمعيل . بسى كوشيدم اندر پادشائى * كه آن عيدى بود بىروستائى . اميدى . نظير : بستان بىسر خر !